Enge mensen

Nu ik een slanke den ben geworden, valt mij iets op. Iets wat ik van heel wat anderen die deze afvalslag hebben gemaakt ook heb gehoord: sommige mensen benaderen je nu heel anders.

Toen ik een volle dame van 98 kilo was, zag ik er anders uit: logisch. Maar qua kleding, haarstijl, make up was ik gewoon netjes verzorgd. Zelfvertrouwen heb ik ook altijd gehad. Dus ik was geen vies mens waar je met een boogje omheen zou lopen . Ook geen bang muisje dat in een hoekje blijft staan . Maar ik had toch het gevoel totaal onzichtbaar te zijn. Als ik in een kledingwinkel geholpen wilde worden, moest ik zelf het personeel ergens vandaan zien te halen. Op school werd ik door vaders van andere leerlingen omver gelopen op de trap en dan zuchtten ze geërgerd zonder hun excuus aan te bieden. Sommige moeders groetten nooit uit zichzelf; laat staan dat ze een gesprek met mij aan zouden knopen. Volslagen onzichtbaar dus.

Nu heb ik weer een figuur dat in onze maatschappij als mooi wordt gezien en ineens zien mensen mij.

Dezelfde vaders die me zonder pardon van de sokken liepen, houden nu met een grote glimlach de deur voor me open en zeggen flirterig: "Ja, er zijn nog heren die de deur voor een dame open houden". De moeders die me nooit zagen staan, knopen ineens een gesprekje aan. Winkelpersoneel is uiterst behulpzaam. En dat vind ik zo ontzettend stom. Dan ga ik proberen te analyseren, wat er in die mensen hun hoofd omgaat. En kom ik tot de volgende conclusie. Die vaders zijn gewoon lompe beren die door hun hormonen worden geleid. Een dikke vrouw vinden ze onaantrekkelijk, dus daar hoef je ook geen enkele vriendelijkheid of beleefdheid tegen te tonen. Maar een slanke vrouw is een lekker wijf en daar ga je je voor uitsloven als de testosteronbom op pootjes die je bent. Dat is een makkelijke om door te hebben. Wat zou de drijfveer voor het veranderde gedrag van de schoolpleinmoeders zijn?  Ik denk nieuwsgierigheid . Hoe is die dikke vrouw ineens zo slank geworden? Hunnieuwsgierigheid is groter dan hun gene, want het feit dat ze voorheen niet eens groeten, houdt ze nu niet tegen om mij nu het hemd van het lijf te vragen. De motivatie van het winkelpersoneel is mij een raadsel, want de portemonnee van een gezette persoon of een slanke persoon die zien ze niet als ze je benaderen. Dus puur dat je voor een slanker iemand meer jouw best doet? Ik weet het niet. Maar al deze mensen vind ik enge mensen. Mensen die puur op uiterlijk beoordelen en veroordelen. Niet naar karakter kijken. En die mensen die op deze basis voorheen mij de moeite niet waard vonden, vind ik nu (en toen) de moeite niet waard. Gelukkig zijn er heel veel fijne en oprechte mensen die wel positieve energie te brengen hebben. Maar die andere lui: enge mensen.